خشت مال

استقبال گرم

kheshtmal — Tue, 27 Oct 2009 02:51:18 GMT

قوم الظالمین

آقا ایی دفه بیلیط ما خیلی مسخره بود . کلا از ایی سفرو خوشوم نیومد . اولا که تو لندن علاف شدم . چون بیلیطووم اوکی نشده بود و مجبو شدم برم تو شهر . منم از لندن خیلی بدووم میاد .خلاصه یی شب مجبور شدیم جل بیشیم سر یکی از رفیقامون . توی بحرین هم باز همیطور .

خلاصه آقا تو هواپیما هم یی مرد وراجی مخ ماره تیلیت کرد . ایقد ور زد که سرووم میخاس بوپوکه . ازووم سوال کرد شومو شغلت چیچیه ؟ منم الکی گفتم تو خارج شوفر تاکسی هستم . اوهم دید ما یی آدم بیسوادی هسیم بنا کرد به خشت موشتن . او دیگه دس ماره از پشت بسسه بود . میگفت که استاد دانشگاه تو آمریکا هس . میگفت الکترونیک درس میده . ولی اسم او دانشگاهی رو که میگفت من میشناختم که اصلا الکترونیک نداره . گفتم بیزار یی کمی بیزارمش سر کار . شروع کردم باهاش حرفووی علمی زدن . خلاصه همش میگفت حیف شما که ادامه تحصیل ندادی و اقلا یی دیپلمی نگرفتی . بگذریم ..

آقا وقتی اومدیم تو فرودگاه دیدیم خدا بده برکت ... هر چی قوم و خویش(قوم و خرس) دوشتیم هجوم اورده تو فرودگاه . نمیدونم کی خبرشون کرده بود ولی مث ایکه چون عصر جمعه بوده و همه تو یی مسجدی نزدیک فرودگاه تو یه مجلس ختمی بودن از همو راه اومده بودن فرودگاه که هم یی تفریجی بشه هم یی منتی هم سر ما گذوشته باشن .

من شخصا خیلی بدووم میاد تو مسافرت ساک و چمدون همرام باشه ولی دیگه مجبورا دوتا ساک و دوتا کیف دستی همرام بود . خلاصه آقا همه اومدن صورت ماره ماچ و موچ کردن ( البته فقط مردا و پیره زنا ) . بعد هم ساک و چمدونای ماره گرفتن و بردن . منم میخاسم برم با همو مردیکه که خشت میمالید خداحافظی کنم . او هم گفت باید شماره تلفنت بدی و خلاصه یی ربع ساعتی ماره معطل کرد . بعد که اومدم دیدیم ای دل غافل که بدبخت شدم . همه رفته بودن و ساک منم برده بودن . حالو پول هم ندوشتم . چون کیف پولمم تو ساک دستی ام بود .

فقط یه یه دلاری دوشتم که ته جیبوم بود . قبل از ایکه بفهمم همه رفتن یی پیره زن گدووی اومد و پیله شد که ننه یی کمکی به من بکن یتیم دارم . منم چون جلو چندتو دختر خوشکل بود و همشون دوشتن منه نیگا میکردن دست کردم و همو یه دلاریو ره دادمش . بهشم گفتم ننه ای یه دلاری هسا .. هزار تومن میرزه . نکنه گولت بزنن . گفت نه ننه نترس . هر روز صبح همی صرافووی چهارووی زند نرخ دلاره از من میپرسن .

خلاصه پای پیاده راه افتادم تا اومدم لب خیابون . با هزار بدبختی جلوو یی تاکسی باره گرفتیم و با بدبختی اومدیم در خونه پول کرفتیم و دادیمش . جالب بود که همه از دس من عصبانی بودن . همه غرو لند میکردن . میگفتن ما تو خونه متوجه شدیم تو با هیچکس نیومدی . گفتم خب چرو بعد نیومدین دنبالوم ؟ گفتن همه خیال کردن تو خودت یواشکی جیم شدی بری پیش دوس و رفیقات چون از ایی سبک بازیا همیشه از تو بر میاد .

خلاصه همیشه ساک و کیف ما زودتر از خودمون سوار ماشین میشن .

سفر به ایران

kheshtmal — Sun, 18 Oct 2009 00:38:18 GMT

شرمنده و ایی پستو خیلی قدیمیه . ولی چون دوشتم میرفتم ایران > گفتم بیزارمش شاید بالاخره بدر بخوره .

قرص قوه

.... فردو دارم خیر سرووم میرم ایران . از یی جهتی خوشالم که میرم دوسا و رفیقا و همسایا و ننه و دویی و ... میبینم . ولی از یی جهتی دیگه مصیبته .

من هر وقت میخام برم به هیچ کس نمیگم . خیلی زور بزنه فقط به مادرووم . که اوهم واسی یی شهری بسه . نیم ساعت بعدش هر چی خواهر و برادر و دوس و رفیق و خاله و عمه و .. شروع میکنن به زنگ زدن و بعد از احوالپرسی سفارشاتشونه میدن .

همشون خیال میکنن ما اینجو یه بیلی رو دوشمونه و یه تاکسی بار هم سواریم و با بیل میزنیم زیر شلوار و پیرهن و دامن و عطر و ادکن و عینک ... بار میکنیم و همش هم مفت خرسکی .

تازه پشت سرووم هم حرف در آورده بودن که خب مگه چیچی برامون آورده؟ یه لباس ۶۰ دلاری با یه شلوار لیوایز ۴۰ دلاری با یه کیف ۶۵ دلاری .. خب ایی همش میشه ۱۶۵ دلار . ۱۶۵ دلارم یعنی ۱۶۵ تومن خودشون . آقا منم خیلی زوروم گرفت براشون پیغووم فرسادم گفتم :اوهووی خانوم ترکمون اولا ۱۶۵ دلار یعنی ۱۶۵ هزار تومن دوما اگه خیلی خودت و اوو شوووهر مفو تفوت ادعاتون میشه بیوین اینجو ۵ دلارشو پس انداز کنین .

یکیشون عینک ریبن بادی گارد که ۵۰۰دلاره میخاد . یه بچه اش پی اس پی که ۲۲۰دلاره میخاد . یکیشون دامن مارک مورانو میخاد ۳۵۰ دلار ... تازه اینا واسه خودشونه .میگم عزیزم من خودم از ایی چیزوی که میگین ندارم و واسی خودم هم نمیخرم

.تازه مادر شوورای همشونم که زانو درد دارن و قرص زانو میخان . من نمیدونم تو ایران زناشون مث زضازاده وزنه بردارن که همشون کمر درد و زانو درد دارن؟ حالو من نمیدونم هی میگن ایران فلان و بیسار خب اسم ایی مارک لباسا رو از کجا یاد میگیرن؟ . واااای از لوازم آرایشی . همشون بی قید و شرط دیگه کرم پودر سفید کننده که حتما میخان .همشونم میگن آب رسان باشه . آخر نفهمیدیم آب رسان یعنی چی .خب خبر مرگتون از روز اول ایقد آرایش نکنین که صورتاتون عین گوز کلاغک ایقد خراب شه . نمیفهمن که همه زنوی غربی از خداشونه یه کم پوستشون تیره باشه و میرن پول میدن که تیره بشن .

از همه بدتر یه مصیبت جدیدی تازه اتفاق افتاده . تازگیا چند تا از مردووی جا افتاده و حاجی و مومن هم هسن زنگ زدن و بعد از کلی چاق سلامتی با صدووی آهسته که دور بریاشون نفهمن میگن والو الهی خیر ببینی : چند تا قرص قوه بیار واسه یه آدم آبرو دار میخویم . انگار یه مکه با دست خودت خریدی .

زندگیشون داره از هم میپاشه . بعد از کلی پرس جو فهمیدم آقو منظورش قرص وایاگرا هست . و تازه فهمیدم واسه خودشونم میخان . عامو ایی ایرانیا چه چیزووی بلدن و ما نمیدونسیم .

kheshtmal — Wed, 14 Oct 2009 20:44:18 GMT

اعلامیه :

با عرض سلام و تشکر از کلیه دوستان و آشنایان که از راه دور و نزدیک . بوسیله تلفن و ایمیل و اگهی روزنامه ما را شرمنده کردن . عرض کنم که بنده ایران نبودم . همی دور و حوالی مسافرت کاری بودم . چون باید حسابی آماده میشدم . هفته دیگه دارم میرم ایران . باید دست و پامه جمع میکردم . ( رسیدگی به امور بچه آهو ها و .....) .

ضمنا هم کامپیوترم خراب بود هم ایکه اینترنتم تموم شده بود و چون یه خورده گدا تشریف داریم دیگه نمیصرفید برم واسی یه سال تمدیدش کنم . تازه اومدم خونه . ایم با اینترنت خونه دوستام هس . ایشاللو ایران باز مینویسم . فعلا خدافظ

حیفش ... شیشصتو عکس از نیویورک و آقووی دکتر دوشتم که بلد نیسم بیزارم رو وبلاگ . اگه تونستم براتون میزارم

با حیوانات مهربون باشید

kheshtmal — Mon, 07 Sep 2009 21:58:18 GMT

جک و جونوورای خوشبخت سرزمین من

....امروز صبح با خیال راحت اومدم که کفشامه بکنم پام . دیدم آقا یی چیزی تو کفشووم داره مور مور میکنه . خیال کردم ماری عقربی .رتیلی سوسماری چیزی باشه ... خلاصه از ترس زهره ترکمومون شدم . پامه کشیدم بیرون دیدم یی مارمولکی اومد بیرون و فرار کرد . از زووره دلووم میخاسم برم دنبالش با دمپویی ایقد بزنم روش که جون از ماتحتش مسافر بشه که یادووم افتاد ایی کارو اینجو خیلی زشته . تازه اگرم یی آدم فروشی ببینه که یی کله پوکی (مارمولک) رو کشتیم و بره خبر بده که دیگه وامصیبت میشه .

یادووم افتاد به اوو دورانی که خودمون بچه بودیم تو شیراز . چقدر خوب بود . هرجونوری ره که میخاسیم اذیت میکردیم و هیچ کسی هم چیزی بهمون نمیگفت .

یادومه هر سگ زبون بسسه ای که تو کوچه رد میشد بلافاصله همه بچه ها سنگ ورمیدوشتن ومیزدنش .یا یه حلب خالی میبستن به گردنش که وقتی فرار میکنه صدا بده و بیشتر بترسه . میگفتن ایی نجسه . خوده سگا هم دیگه وارد شده بودن و تا بچه ها رو میدیدن از یه گوشه فرار میکردن .

گربه ها هم بی نصیب نبودن . ما که هر گربه ای میدیدم و میگرفتیم اول سیبیلشو میزدیم . سیبیل گربه ره که بزنی بیچاره نمیتونه مسیرشه تشخیص بده و رو دیوار نمیتونه راه بره . ایقد به در و دیوار میخوره که مییره . موش هم نمیتونه بیگیره . بعضی وقتا هم قیر از کناره های آسفالت پشت بوم میکندیم و میریختیم توی پوست گردو و ۴ تا پای گربه رو میکردیم تو پوست گردو . این دیگه نمیتونست راه بره و رو زمین لیز میخورد . خیلی خنده دار بود . خلاصه بیچاره میشد و از خستگی میفتاد رو زمین و ولو میشد .خیلی که میخاستیم احترامش بزاریم گربه کونکش میکردیم . یعنی دومبشه میگرفتیم و دور سرمون میچرخوندیمش بعد میذاشتیمش زمین . این تا مدتی نمیدونست از کدوم طرف باید فرار کنه . به آدمایی هم که دست و پاشونو گم میکنن میگن گربه کونک شده . یه پسری هم بود بنام مسعود پم پم . بخاطر ایکه همیشه بجای و نهار و شام کیک پم پم میخورد . ایی هم از گربه خیلی بدش میومد . گربه هارو میگرفت و با طناب دار میزد . آخرشم زد پسر عمو خودشه کشت و دارش زدن .

یه پرنده ای بود که بهش میگفتن کلاغ سوزئک ( سبزک) که بعدا فهمیدیم سبزه قبا هست . قدیمیا گفته بودن که روز عاشورا ایی پرنده رفته به لشکر یزید گفته که امام حسین از کدوم مسیر رفته .. نمیدونم یادووم نیست یه چیزی تو همین مایه ها .. خلاصه هر جا ایی پرنده خوشکل و زیبا رو میدیدم دست میکردیم به سنگ و میزدیمش . میگفتن صواب داره .

مارمولکای کوچیکی بود که تو بیابون و زمینای کشاورزی بودن و خیلی تند میدویید . میگفتن اینم زن امام حسن بوده و بعد ازایکه امام حسن رو مسموم کرده به نفرین خدا گرفتار شده و بصورت مارمولک در اومده . اونا رو هم هر جا میدیدم با هزار زحمت و مکافات با سنگ میکشتیم .

خرگوش هم که میگفتم ایی زن یه پیغمبری بوده که بهش خیانت کرده و رفته با مردای دیگه و اون پیغمبر هم نفرینش کرده و بصورت خرگوش در اومده خداره شکر تو ایران خرگوش زیاد دم دستمون نبود وگرنه باید از صبح تا شب اونا رو هم توی لیستمون اضافه میکردیم .

از همه بدتر اما مورچه زرد بود که میگفتن اگه سوراخ مورچه زرد رو دیدی حتما باید توی سوراخ مورچه ها بشاشی . چون اینا لشکر یزید بودن و کافرن . نمیدونم چرا باید روشون میشاشیدیم ؟

واااای اگر موش میگرفتیم . ایقد ایی بدبخته میزدیم که جونش در بره . بعدم دمبشه میبستیم به یی بندی و میچرخوندیمش . بعد هم تو یه سرنگی بنرین میکردیم و تو بدنش تزریق میکردیم و بعد آتیشش میزدیم تا منفجر بشه .

راسی شما هم اگر از ایی هنرا داشتین برام بنویسین

مدرسه جبیب ابن مظاهر ( زینت پلویی)

kheshtmal — Sat, 22 Aug 2009 06:18:18 GMT

بقیه لنگه کفش کهنه :

....تغریبا همه کلاسها آماده شده بود واسه تزیین کلاس بچه ها به گروههای ۳ تا ۵ نفری تقسیم شدن . هر گروهی یه مسیولیت داشت . یه گروه کارشون از حفظ کردن دکلمه و ایی چرت و پرتها بود و یه گروه مسئول تهیه شیرینی و آبنبات شد . یه گروه قرار شد روزنامه دیواری و عکس و ایی اوضووی اللا ( اوضووی ال یعنی اوضاع و احوال مسخره) درست کنه . یی چندتو فلکزده و مفی تفی هم شدن گروه سرود . از اونجایی که ناظم هیز ما هم به هر بهونه ای میخاس با ننه جعفر تلفن بزنه و اتفاقا مدتی ما آتو دسسش نداده بودیم آخر از همه گروه ما رو کشید کنار و چون میدونس مامان جعفر خوش سلیقه هست و دست و دلباز ... گفت تزیینات کلاس بعهده شما باشه . به جعفر هم گفت : حتما از سلیفه مادرت استفاده کن .

خلاصه جعفر بمن گفت خب چکار کنیم ؟؟؟ گفتم حق نداری به مامانت بیگی . صبر کن تا یه فکری بکنیم . باید یی مشتی بادبادک و کاغذ رنگی بخریم . ولی منکه عمرا پول واسه ایی اشغالا بدم . رفتیم توی رودخونه خشک و زیر پل نشستیم و فکر کردیم . زیر پل رودخونه خشک همیشه محل جلسه های ما بود . تا اینکه یه فکری بنظرمون رسید ...

حسین یه خاله مسنی داشت که توی بهزیستی کار میکرد . نمیدونم الانم اینجوری باشه یا نه . اما بهزیستی وسایل جلوگیری از حاملگی رو مجانی در اختیار خانواده ها میذاشت . خاله حسین هم مسیول اونجا بود . در ضمن همیشه توی خوشون یه مقداری از این وسایل رو نگه میداشت واسه همسایه ها که لازم داشتن . عصر رفتیم در خونه خاله حسین . که خدارو شکر خودش خونه نبود اما یه پسر دل و دیوونه دوشت که در رو باز کرد . حسین هم رفت داخل و ۵ بسته کاندوم آورد ( با عرض معذرت از همه شرمنده) . خلاصه ما هم اومدیم تو مدرسه و بعد از ساعت کلاس همه اونا رو باد کردیم و با ماژیک رنگی رنگیشون کردیم و به سقف کلاس آویزوون کردیم . فردا صبح که همه اومدن نه هیچ دبیری نه هیچ دانش آموزی تا چند روز نفهمید که این چییه . و همه تعجب میکردن که بادبادکای به این بزرگی رو ما از کجا آوردیم ( اون موقعها جوونا چشم و گوششون مث الان باز نبود ) . تنها کسی که زود فهمید دبیر تعلیمات دینیمون بود که یه پیرمرد با عینک ته استکانی بود . اما فقط نیگاهشون میکرد و میخندید . به کسی هم چیزی نگفت .

... خلاصه کلاس ما از همه لحاظ بهترین و قشنگتیرن بود . حسین گفت بهتره اگه میخایم کلاس رو به گند بکشیم حالا بکنیم که دهه فجره که مدیر و ناظما خیلی خیلی زورشون بگیره و حالشون گرفته بشه . گفتم باشه . رفتیم توی رودخونه و ناگهان یه لنگه کفش زنونه از ایی پاشنه بلندا که از لاستیک فشرده هست رو پیدا کردیم .

زنگ اخر روز پنجشنبه بود و فرداش جمعه بود . توی کلاس از این بخاریهای دیواری داشتیم . کفش رو درست کنار شمعک بخاری بستم و اومدم بیرون در کلاس رو هم بستم .

صبح شنبه وفتی زنگ خورد و بچه ها در کلاس رو باز کردن ...... همه جا سیاه سیاه و پر از دوده بود . پلاستیک کفش آب شده بود و روی زمین جاری شده بود و همه کلاس و نیمکتها سیاه شده بودن . بادبادکها و تزیینات هم همه سیاه شده بودن .....

آقای مستشاری و رعنایی هر روز میومدن و میگفتن ما خودمون میدونیم کار کیه . ولی میخایم خودش بیاد بگه . اگه خودش بگه کاریش نداریم . سید جعفر احمق میگفت بهتره بریم بگیم تا کاریمون نداشته باشن . مجبور شدیم بردیمش توی رودخونه و یه کتکیش زدیم تا نره بگه .

تا مدتها توی حیاط مدزسه که راه میرفتیم آقای مستشاری میومد جلوموون و زوول میزد توی چیشای ما سه نفر و به یه آدمای دیگه میگفت : نمیذارم قسر در برن . کسی نتونسته توی مدرسه من کلاس رو آتیش بزنه و در بره . درست عین سریال هزار دستان که اون مفتش میومد جلو رضا میر شکار و حرفایی طعنه آمیز میزد . و میدونست که قاتله اما مدرک نداشت . ....

دبیرستان زینت پلویی

kheshtmal — Wed, 19 Aug 2009 00:03:18 GMT

این قسمت : لنگه کفش کهنه

اون موقا پول ارزش دوشت . ولی ۵ تومن همو روزا هم باز پول کمی بود . واسی من که بابام دستش به جیبش قهر بود خب ارزش دوشت . قرار بود هفته ای ۵۰ تومن بده . ولی عامو مگه میداد؟؟؟؟ اول که هزارتا حمالی جور واجور از جوون منه بدبخت میکشید . ماشینه باید میشستم ( اوهم ایی ماشینی که انگار تاس کباب سگ) . باغچه رو باید تمیز و میکردم ( باغچه ای که فقط دوتا نخ شمعدونی انگار ... توش بود . حوض رو باید خالی میکردم ( حوضی که فقط دوتا ماهی جوبی سیاه زشت و کفراتی بیشتر نداشت ...

خلاصه عین کوزت تو بینوایان باید کار میکردم تا ۵۰ تومنه بیگیرم . تازه او هم نه همی هفته ها . در ماه شاید یی هفته اش موفق میشدم . صبج که به بابامون میگفتیم پول میگفت : لا اله لا الله ... بچه تو نمیفهمی آدم صبح اول صبح نباید اسم پول بیاره تا شب دشتووم کور میشه؟ ظهر با احتیاط میگفتیم اگه میشه ایی هفتگی ماره بدین . ایی دفعه دیگه رو میکرد به مادرووم میگفت : زن چرو تربیت به بچات یاد نمیدی ؟؟؟چرو نمیگی باباتون ظهر خسته و کوفته اومده میخاد نهار بخوره اسم پول جلویش نیارین لقمه تو گلوش میپیچه و بی بابا میشین و یتییم میوفتین زیر دست مردم . شب دیگه نمیخاس بیگیم که پول .. چون خودش شروع میکرد میگفت هر شبی قبل از خواب اسم پول میارن تا صبج خواب اله وله میبینم . خب منم آدم چس چربی بودم دیگه بهش نمیگفتم ولی یی جاهایی با چرچیل بازی جزززشو در میاوردم . بگذریم ..

اوو سال دیگه خیلی سابقمون توی مدرسه خراب شده بود مخصوصا که یه زنگ راحتی یه خر نون خشکی دم در مدرسه بود و صابشم رفته بود در یی خونه ای نون خشک بگیره . آقا ما هم طناب خره گرفتیم و بزوور کشیدیمش تو حیاط مدرسه . بعد هم به سید جعفر گفتم برو وارونه سوار خر بشو . خلاصه همی بچه دور ایی خر بیچاره هوو میزدن و آقووی رعنایی هم از پشت بلندگو فحش خار و مادر به من و حسین و جعفر میداد . خیلی التماس کردیم که به مامان جعفر زنگ نزنه چون از این جور کارای چیپ که میکردیم خودمونم جلویش حجالت میکشیدیم . خلاصه اول میخاسن بکشوننش مدرسه ولی خیلی التماس کردیم و گفتیم به باباهای خودمون زنگ بزن ولی به مادر جعفر زنگ نزن . خلاصه بخیر گذشت .

آهاا دوشتم میگفتم که اوو سال قبل از دهه فجر قرار شد از هر دانش آموزی ۵ تومن مگیرن واسه ایکه کلاس رو رنگ بزنن . جعفر و حسین گفتن چکار کنیم ؟ من گفتم اینا دروغ میگن . میخان با ایی پول ما برن کیک و چایی و نسکافه بخرن و گردنشون کلفت بشه و خودمونه بزنن . منکه اگه سرووم بره باج نمیدم . جعفر گفت میخووی من مال سه تامونه بدم ؟ گفتم کره بز نقل پولش نیس بخاطر ایه که واسی ما افت داره که از همی حالو تو جامعه توسریخور بار بیویم .در ضمن به ایی مامانتم میگی زرتی دست نکنه پول بده بیزاره مشکل خودمونه خودمون حل کنیم .

خلاصه همه پول دادن ما ندادیم .تاایکه یی روزی آقووی رعنایی اومد سر کلاس و به یی بچی که مبسر بود گفت همه پول دادن؟؟؟ گفت فقط ایی ۳تا پول ندادن . آقووی رعنایی هم گفت بیوین بیرون . ما هم اومدیم . آقا جلو همه گفت ایی ۳ نفر دانش آموز مایه خفت و خاری و سرشکستگی ایی مدرسه هستن . هر روز از کمیته زنگ میزنن و از اینا شکایت میکنن . با ایکه اسمشونه به کمیته عوضی گفتن ولی من میدونم خوده نره الاغشون هستن . بدبختا اگه ندوشتین یی حرفی . شما که دستوون بدهنتون میرسه . خلاصه به یکی از بچا گفت و انوم اومد از تو جیبمون در آورد ...

شکست روحی بزرگی خردیم . خیلی زورووم گرفت . جعفر و حسین گفتن چیکار کنیم ؟ گفتم صبر کنین . بیزارین اینجاره رنگ بکنن . من دانم ایی کلاس .

بقیه داره ..

ته دیگ :شرمنده اگه چند روز نبودم . شدید مریض بودم . چون وزن کم کرده بودم سیستم دفاعی بدنوم پایین اومده بود و سرمای شدید خوردم . و ایی یعنی فاجعه ... چون توی این مرحله سرماخوردیگی یعنی دیگه تمام .. ولی عیبی نداره هرچی خیره پیش میاد

دبیرستان حبیب ابن مظاهر ( زینت پلویی)

kheshtmal — Thu, 13 Aug 2009 22:37:18 GMT

فاضلاب آورزش و پرورش شیراز ۳

...اونایی که محل این دبیرستان بلدن >میدونن که پشت ایی مدرسه یی رودخونه خشکی هست . همو رودخونه معروف شیراز که وسط شهر رد میشه . اونجو پاتوق ما سه نفر بود . زنگووی راحت از دیوار میپریدیم تو رودخونه و اونجا میگشتیم . بیشتر موقعها با توله سگا بازی میکردیم . یا اینکه معتادا رو با سنگ میزدیم و فرارمیکردیم . ولی بیشترین جاذبه ایی رودخونه ایی بود که همیشه یه چیزایی عجیب و غریبی توش پیدا میش. هر کس هر چیزی رو که میخاس از شررش راحت بشه و نمیخاس کسی بفهمه میانداخت اونجو .. اون موقعها بیشتر میشد عکسها و اعلامیه ای سیاسی که مردم توی اطاق بچه هاشون پیدا میکردن و یا بعضی وقتا چیزای خصوصی که مردا یا زنا نمیخاسن شوهراشو یا زناشون ببینن مث دسته گلهایی که دوست دختراشون بهشون میدادن و یا حتی نوزادان ناخواسته .. پیدا میشد .

یه روز داشتیم توی رودخونه خشک پرسه میزدیم که دیدیم دو تا کارتن بزرگ که سرش بسته بود و چند تا سنگ هم گذاشته بودن روش اونجان . دویدم و سرشو باز کردیم دیدیم یی مشتی کاغذی توی یه پلاستیک سیاهی هست . اول خوشحال شدیم >گفتیم شاید پوله و یه آدمایی دزدیدن و گذاشتن اونجا ولی بازش که کردیم دیدیم وااااای اقا پر از عکسای عروسیه . عروسیای مختلف . اون موقعها خیلی رسم نبود که عروسیهای مختلط بگیرن . اصلا عروسی فقط توی خونه میشد مختلط باشه . تازه اگرم کمیته میفهمید که توی خونه عروسی گرفتی که مکافات بود .

خلاصه ما زود کارتنا رو که خیلیم سنگین بود ورداشتیم و بردیم توی پارک . دیگه او روز مدرسه هم نرفتیم . عکسا رو تقسیم کردیم . بعد از یه مشت کتکاری و زور ورزی بالاخره به توافق رسیدیم که همه بطور مساوی عکسای دخترای تکی و عروس داماد و خانوادگی رو تقسیم کنیم . سید جعفر خاک برسر بیشتر عکس میزهای غذا رو وردوشت .

منکه عکسای تکی رو جدا کردم و بقیه رو بردم خونه . اون موقع توی محله ما خیلی همسایه ها با هم جور بودن . عکسا رو که گذاشته بودم توی خونه . زنای همسایه هر روز میومدن پیش مادروم و هم تعریف میکردن هم عکسا رو نیگاه میکردن و نظر میدادن . همشونم خیلی التماس میکردن که چندتا از عکسا رو بهشون بدیم . خلاصه ما هم به همسایه هایی که هر از گاهی میومدن کمک مادروم با هزار التماس ۲ تا عکس (اونم نه خوشکلاش) بهشون میدادیم . بعضیاشونم میومدن گله میکردن که چرا از ایی عکسا به فلانی دادین و به ما ندادین . جالب این بود که به هر کدومشون از این عکسا میدادیم اونا هم واسی جبران ظهرها یه کاسه آش رشته >آش ماست > نارنج درخت خونشون > سبزی خوردن باغچه شون > خرمای بوشهر> کشک > سفیدآب> گندم برشته ... میاوردن ( حالو عکسووی عروسی مردما).

روزی ۱۰ تا از عکسای تکی رو میذاشتیم لای کلاسورمون و به بچها نشون میدادیم . قرار شد هر عکسی رو ۱۵ > ۱۰ و ۵ تومن بفروشیم . عکسایی که دختراش خوشکل بود ۱۵ و عکسای معمولی ۱۰ تومن و عکسای ادمای ادبار و فلکزده رو ۵ تومن . استفبال خوبی شد . منکه روز دوم همه عکسامو فروختم . البته چندتاشو هم واسه خودم نگه دوشتم . یه ۴۰۰ تومنی کاسب شدم . حسین و جعفر هم تغریبا تموم کرده بودن . عکسا دست بدست خرید و فروش میشد . فیمتشم تا ۲۵ تومن هم رسیده بود . ۰ اون موقع اصلا تلوزیون خارجی و فیلم ... نبودا) .

تا اینکه یه روز توی حیاط مدرسه ۶-۷ نفر از بچه ها دعوای سختی کردن و سر یکی از بچا شکسته شد و دماغ و چک و پوز چندتاشونم خرد و خمیر شده بود . که فهمیدیم سر معامله همین عکسا بوده . من همون موقع به حسین و جعفر گفتم بچا بدبخت شدیم . اگه بردنمون دفتر اصلا زیر بار نرید . اومدن دنبالمون و آقا ی مستشاری و آقای رعنایی مدیرامون خیلی ناراحت بودن . تا رفتم تو مستشاری یه کشیده زد تو گوش جعفر و یکی هم به حسین . همون موقع فهمیدم ترسید منو بزنه . هر چی گفت این عکسا رو از کجا آوردین ما سه نفر هم بکلی منکر شدیم که تا بحال این عکسا رو دیدیمم . تا چند روز ۵۰ تا دانش آموزو میاورد وهمه میگفتن که از ما عکس خریدن ولی ما میگفتیم نه . بعد آقای رعنایی گفت خب پس پولشونو پس بدین کاریتون ندارم . ولی ما زیر بار نرفتیم که نرفتیم ....

از مدرسه به به بابام زنگ زده بودن و جریان عکسا رو گفته بودن . بابام هم یه دعوایی تو خونه راه انداخت و یه کتک هرفتی هم ماخوردیم و مادرم مجبور شد با هزار بدبختی عکسا رو توی محل جمع کنه .ما هم که نه اعتراف کردیم نه پول مردم رو پس دادیم . تا اینکه مامان جعفر اومد و یه دسته پول گذاشت و به مدیرمون گفت آفا هر کسی اومد و گفت این سه نفر ازشون پول گرفته > از این پول بهش بدین .

.... بعد ها فهمیدیم که یه مغازه عکاسی بوده که صاحبش بهایی بوده و مصادره اش کرده بودن . صاحبشم واسه اینکه این عکسا دست کمیته نیفته شبانه از مغازه عکسا رو برداشته بوده و انداخته بوده اونجا . ما هم کم کم بعضی از صاحباشونو پیدا کردیم و دادیمشون .

دبیرستان حبیب ابن ماهر( زینت پلویی)

kheshtmal — Mon, 10 Aug 2009 22:36:18 GMT

فاضلاب آموزش و پرورش شیراز ۲

انچه که گذشت: در قسمت قبل خوندیم که ... اصلا ولش کن خودتون برید بخونین . حوصله ندارم بنویسم . و اما بقیه ماجرا:

تو قسمت قبل در مورد ننه سید جعفر براتون گفتم . همونطوریکه گفتم ایی زن خیلی خوشکل و ناز و لوند بود . اصلا عین کارتون گربه های اشرافی بود که اووقتا اومد تو سینما بعد یی گربه سفیدی بود که ننه بچه گربه ها بود . دقیقا از نظر استیل و قیافه مث مرلین مونرو بود . منکه هنوز زنی به ایی زیبایی ندیدم . خدا رحمتش کنه چند سال پیش که هنوز ایران بودم شنیدم سرطان گرفته و بعد هم مرد. باور کنین ایقد ناراحت شدم که انگار یکی از نزدیکووی خودوم درور از جونشون مرده . بگذریم

ولی برخلاف زنووی خوشکل دیگه که تا میفهمن یی کمی خوشکلی دارن زود بدجنس و خودخوا و پروقع میشن ایی زن خیلی مهربون و با معرفت بود .در عوض بابای جعفر خیلی بدجنس و بد فیافه و بد ذات بود . اصلا سلامش که میکردی زول میزد تو چیشووی آدم نیگاه میکرد بعد هم جواب نمیدادو میرفت . چیشاشم زاغ بود آدم از ترس میشاشید تو خودش( بلانسبت).

یه روز از قضا ما تو کلاس سرو صدا دادیم و ما سه نفر رو بردن دفتر . گفتن تا به ولییتوون نگین بیاد نمیذاریم برید سر کلاس .

منکه مجبور شدم به بابام گفتم و فردا صبح بابای من و بابای حسین اومدن تو دفتر . همی دبیرا و ناظم و مدیر هم تو دفتر بودن . بابای منکه با صدای نتراشیده و نخراشیدش داشت در مورد گرونی و سیاست و چرت و پرت میگفت . بابای حسین هم که با لباس گچی و خاکی و ناخن های پر از سیمان نشسته بود . خلاصه قرار شد که تعهد بنویسن و تموم بشه . که یه دفعه دیدیم صدووی یه کفش زنونه تق تق کنون میاد و بعدشم یه بوی ادکلن گروونی که همه صداها بند اومد همه سرشون برگشت طرف در دفتر .

آقا بابای من که دوشت در مورد سیاست حرف میزد یی دفعه دیگه حرفش یادش رفت . بابای حسین هم یی لبخندی مث آدمووی ک... خل رو لبش اومد .و مدیر هم دستش رفت طرف زنگ و ۱۰ دقیقه زنگ اول رو زودتر زد . همه دبیرا هم یک از یک هیز تر بودن . اصلا جو دفتر شده بود عین وقتی داریوش رو صحنه میخاد شروع کنه به آواز خوندن . بعد یه چند ثانیه همه جا سکوت میشه .

ننه جعفر عین فرشته مهربون تو پینوکیو اومد جلو و سلام کرد و بابای منم که خیلی آدم خودشیرینکی هست خودشه انداخت جلو من گفتم بابا ایشون مادر جعفره . بابام انگار که دنیاره بهش داده باشن سلام علیک گرمی کرد و بمن گفت بچه چرو ایشونه دعوت نمیکنی خونه ؟؟؟؟ بابای حسین هم گفت بعله خانووم تشریف بیارین .. چه عیبی داره خانواده ها با هم آشنا باشن .و خلاصه .. مدیر هم اومد جلو همش از کره خر جعفر تعریف کرد و همی کاسه کوزه هاسر ما شکونده شد . همش به ننه جعفر میگفت ما میدونیم که این پسر خوبیه و نباید با این دوستای نا باب بگرده .

خلاصه قرارشد ما دونفر واسه یه هفته از کلاس محرووم بشیم ولی جعفر نکبت تشویق هم شد . باباهای ما هم رفتن . ولی مدیر و ناظم دوره ننه جعفر رو ول نمیکردن . اما ایی زن ایقد با معرفت بود که گفت ما رو هم ببخشن و گفت من خودم ضامن اینا میشم .خیلی خوب شد اما....

اما دیگه ما هر کاری میکردیم زود زنگ میزدن به مامان جعفر . پدر سوخته ها واسه اینکه لاس بزنن الکی به ما گیر میدادن . ولی اونم از اون زنای با اصالت و جدی بود . ما با جعفر شوخی ننه ای هم دوشتیم میگفتیم این مامانت کلید همه مشکلاته . مامانش خیلی به ما محبت میکرد و ما هم خیلی دوسش دوشتیم . واسه همینم جعفر تونست خودشو بین ما جا کنه و کسی که هیچکسی تحویلش نمیگرفت تونست سری تو سرا در بیاره . بقیه داره...

دبیرستان حبیب ابن مظاهر( زینت پلوئی)

kheshtmal — Wed, 05 Aug 2009 22:15:18 GMT

فاضل آب آموزش و پرورش شیراز ۱

..اوو سالا واسی من دبیرستان قحطی شده بود . با ایکه معدلووم خوب بود ولی تو هیچ خراب شده ای ثبت ناموم نمیکردن . اول خودووم تصمیم دوشتم برم دبیرستانووی مشهور و خوب ولی از همشون نا امید شده بودم . تا ایکه بدبخت عاموم دیگه یی روز کارو زندگیشه ول کرد افتاد دنبال مدرسه واسی ما . با هزار بدبختی تو مدرسه حبیب ابن مظاهر که دوره شاه اسمش زینت بوده و موقوفه مرحوم زینت الملوک بوده و بخاطر ایکه ظهر تاسوعا و عاشورا توش پلو نذری میدادن . بهش میگفتن زینت پلویی . خلاصه اونجو ثبت نام کردیم .(درست پشت همین هتل پارس کنونی)

از اونجووی که هر آدم از همی جو رونده ایی میومد تو اوو مدرسه > معروف شده بود به فاضلاب آموزش و پرورش . ولی من خودووم خیلی دوسش دوشتم . چون همیشه درش باز بود و هر وقت میخاسی میرفتی و میومدی . البته منکه همیشه از رو دیواراش میپریدم ولی بعضی وقتا هم که میترسیدم خشتک شلوارووم پاره بشه راحت از در مدرسه میومدم بیرون .

با ایکه دوتا سریدار قلچماق و داهاتی هم دوشتیم ولی از روز اول بهش شرط کردم . گفتم آقووی زارع کاکو .. جلو هر کسی ره میخووی بیگیری بیگیر ولی من یکییوره معاف کن . من همی عمرووم کسی جلوومه نگرفته . ولی بخرجش نرفت که نرفت . تا ایکه یی روزی کشیدمش کنار بهش گفتم : آقووی زارع دو تا راه داری اول ایکه بیزاری من ساعت ۲و نیم که مدرسه دخترونه سادات رفعیی و مهر آیین و بنت الهدی صدر تعطیل میشه برم بیرون و واسی همیشه با هم رفیق باشیم و نوکرتیم یا ایکه راه دوم که اول یی کتک مرگکیت بزنم و دوم یی کتک هرفتی و سوم دیگه ناقصت کنم و بعد بزاری من ساعت ۲ و نیم برم تو مسیر ایی ۳ تا مدرسه ؟ کدومش؟؟

اول خیال کرد شوخی میکنم و مسخره کرد . ولی عصر که شد من دم در ایستادم . بمن گفت بچه برو بیرون میخام دره مدرسه رو ببندم . منم گفتم نه آقووی زارع میخام اینجو آویزونت کنم > چون امروز نذاشتی برم تو خط . بیچاره یهو دید جدیه گفت آقا منکه حرفی ندارم ولی جلو بچه های دیگه نرو . رفتم جلو صورتشو ببسوم پرید عقب و گفت برو برو شر دوروس نکن . خلاصه ازش خداحافظی کردیم و رفتیم .

به مروور یه مشتی بچه دور من جمع شدن که البته یکیشون حسین بود که خیلی با هم صمیمی شدیم که باباش بساز و بفروش و معمار بود . پایه خوبی واسه همه چی بود . انگار که خدا واسه خودم ساخنه بودش . یعنی حرف که میزدم تا آخرشو میخوند . ولی یه پسر ی دیگه هم بود بنام سید جعفر .

این سید جعفر بچه جالبی بود . با ایکه از خانواده خیلی خیلی ثروتمند و با سوادی بود ولی خودش آدم چلومی بود . چلووم یعنی کت و کثیف و نا مرتب . اون موقع بهترین ماشینی که میشد سوار بشی کادیلاک بود .

یعنی خدای همه خیابونا و دخترا . جلو مریم مقدس ترمز میزدی عیسی رو ول میکرد وسط خیابون و میومد سوار میشد . اون باباش واسش یه کادیلاک خریده بود . با ایکه هنوز گواهینامه نداشت . ولی این خاک بر سر رفته بود یه موتور گازی از سوفوره محلشون خریده بود به پول اوو روزا گمونوم ۵۰۰ تومن . از ایی موتورووی که یی خورجین کثیف زشتی پشتشه و خیلی دود میکنه . یعنی زشت ترین وسیله نقلیه موتوری که انسان کشف کرده .

یه آور کت ارتشی خیلی خیلی کثیف و چرکی هم میکرد تنش که دبیرا بهش میگفتن تو توی پنچرگیری کار میکنی؟؟؟ حالو مامانش عین مرلین مونرو بود . ایقد با کلاس و خوشکل .. آقا ایی نکبت هم هر جا ما میرفتیم دنبالومون راه میفتاد و میومد . هر چی تیپا و تو سریش میزدیم ول نمیکرد . خلاصه آبرمون میرفت . شده بود دق سر جیگرمون .

حسین میگفت بدبخت اگه قیافت مث بوآت نبود شکی برامون نمیموند که عصر یی روز سرد پاییزی زنگ در خونتون زده میشه و مامانت یی بچه ای رو که لای روزنامه پیچیده شده بوده پیدو میکنه . که معلومه تو بچب یی کارتن خوابی بودی که از بس زشت بودی انداختنت دم در ایی خونوو و فرار کردن . آخرشم حتما روزنامه نگار میشی . ...

توله پست

kheshtmal — Sat, 25 Jul 2009 19:54:18 GMT

توله پست

(کپی از سبک مالزی نشین)

آفلاین رو باز میکنم :

یه دختر بچه نسبتا رند:سلام عزیزم .نمیدونی از پارسال که توی ایران دیدمت چقدر فکرمو مشغول کردی .

( عکس همی عروسکی که یی جیگری میشکنه و میفته ).

دختر ریقینکی :بگو چرا همون موقع جلو همه داد نزدم که تورو دوست دارم ؟ ۰ (همو عروسکی که یی ماچی میفرسه)

دوباره دخترو : تو اولین مردی هستی که تونستی دروازه های یخزده قلب منو ذوب کنی .( عروسکی که ایی جیگر سرخو نمیشکنه که فکر کنم یعنی دوست دارم)

دخترو : بگو عزیزم کی میای ؟ بیصبرانه منتظرتم >خاطره بودن با تو.... هنوز زنگ صدات شبها گوشمو نوازش میده ووو(عروسکو که چیشک میزنه) فکر کنم ایی جریانو دیگه بی ناموسی باشه

من: خیلی تعجب نکردم چون توی ختم قوم و خویشا بهمه نخ میداد .

بازم من:کاشکی یه کمی خل بودم(راستی کدووم خاطره؟؟؟؟)منکه خیلی اونو ندیدم (عروسکی که چشماش از تعجب گرد شده) البنه توی ذهنم

جواب آفلاینش : مرسی عزیزم که توجه خاصی بمن کردی ولی فاصله ها میتونن حریف خاطره ها بشن و با یه ضربه ناک اوتشون کنن .

پی نوشت > بعد نوشت > شاخ بزنوشت > چرت و برت نوشت >.. فعلا نداریم